15 Mayıs 2015

SEVGİ ÜSTÜNE


Sevgi de bilgi gibi paylaşıldıkça büyüyor. Sevgi insan yaşamına anlam katıyor.

Ben yaşadığın kenti sevmek üzerine düşüncelerimi paylaşmak istiyorum bugün.

Yaşadığın kenti sevmek, eşini çocuklarını akrabalarını sevmek kadar önemlidir.

İnsan yaşadığı kenti sevmiyorsa, mutlu olması olası değil.

Yaşadığın kenti sevmek emek istiyor.

Kenti sevmek için çaba göstermek gerekiyor.

Kenti sevmek insana sorumluluk yüklüyor.

Kenti sevmemekse insanı mutsuz diyor.

Ya sevecek mutlu olacaksınız ya da sevmeyerek mutsuzluğu yaşayacaksınız, seçim sizin. 

Sevmeyi seçerseniz, çalışacaksınız. Ama mutlu olacaksınız.

Ben yaşadığım kenti sevip, mutlu olmak isteyenlerdenim.

Sevdiğim kent için çalışmam gerektiğini biliyorum.

Yaşadığın kenti sevmek, hemşehrilerini de sevmeni gerektiriyor. Benim için zor olanı da bu işte.


Hemşehrilerin tembelse sevemiyorsun.  Hemşehrilerin, dedikodu yapmayı seviyorsa sen onları sevemiyorsun. Hemşehrilerinde birlikte iş görme alışkanlığı yoksa örgütlenmelerin karşısında duruyorsa, nalıncı keseri gibi “hep bana hep bana” diyorsa sevemiyorsun. Kendilerini iş üreterek değil, iş üretenlerin karşısında durarak kanıtlamaya, ifade etmeye çalışıyorlarsa sevemiyorsun.


Manisa’yı sevmek kolayda, Manisalıları sevmek o kadar kolay değil bence. Ancak çaresi yok.

Yapılacak iş, sevilecek insanları bulmak ve sayılarını çoğaltmaktır.

Zenginlik sevdiğin insan sayısıyla ölçülse, sanırım Manisa’nın en zenginlerinden birisi mutlaka ben olurdum.


Güzel iş değil mi? İnsanın sevdiklerini yazıp toplayacaksın, sevmediklerini de toplayıp, birbirinden çıkaracaksın. Sevdiklerin fazlaysa sorun yok, ancak sevmediklerin fazlaysa inan mutlu olamazsın. Benim bu kentte sevdiğim insan sayısı sevmediklerimden çok fazla. İstiyorum ki, sevdiğim insan sayısı çoğalsın, sevmediklerim de azalsın. 

Sevmediğim insanlar gözümün önüne geldiğinde, tekrarladığım dizeleri paylaşayım sizinle.


Bize düşman gerekmez, biz bize yeteriz.

Yükselen biri olursa, hemen ayaklarından çekeriz.

Yapmakta olmasa da, yıkmakta beteriz.

Gönül almak gelmez aklımıza, kara çalmayı severiz...

Bakmayın böyle dediğime, yine de sevmek gerekiyor insanları. Bilin ki, sevgisiz yaşanmıyor. 

Bugün de, sevgi ozanı Yunus Emre ile noktalayalım yazımızı.

Gelin tanış olalım; İşi kolay kılalım

Sevelim sevilelim; Bu dünya kimseye kalmaz.

 

 


Yukarı Çık
Bu haber : 1492 kez izlenmiştir

Yorumlar



Henüz hiç yorum yapılmamıştır.
 

gerekli

gerekli - yayımlanmayacak




Bu sayfa : 627120 kez ziyaret edilmiştir.
Bu sayfa : 627030 kez ziyaret edilmiştir.
Bu sayfa : 626984 kez ziyaret edilmiştir.
Bu sayfa : 627209 kez ziyaret edilmiştir.

Bu sayfa : 635611 kez ziyaret edilmiştir.